Psikolog değilim,teknik açıdan olmasa da kendi açımdan düşündüğümde rezillik bence.O tarz programları hiç izlemiyorum, çünkü onları izlerken benim de psikolojim bozuluyor.Nasıl bir negatif enerjidir, nasıl bir stres, nasıl bir duygu patlamasıdır ki izleyiciyi bile çok fazla etkiliyor.Yarışmacılaın o anki psikolojilerinin tam olarak nasıl olduğunu düşünmek bile istemiyorum.
Diğer bir açıdan yaklaşacak olursak çalışır,didinir en sonunda da alnının akıyla işinin sonucunu rızkını Allah'tan beklersin.Çalışmanın emeğini alırsın kazançlı çıkarsın...Alamadıysan Yüce Adalete boyun eğersin yine sen kazançlı çıkarsın...Ama bu programlarda tuhaf bir boşluk olur insanda,olmalıdır.Sen diyemezsin ki ''Allah'ım n'olur şu kutunun içinden bilmem ne kadar para çıksın.''Bu resmen ''Allah'ım bu oynayacağım kumarda işimi rastgetir.'' demektir.Baştan sona hata bence o programlara katılmak...O programa katılıp ilk hatayı yaparsın...sonra yüksek miktarda para çıkmasını ümit ederek bir başka hata...sonunda kaybedersin hata..kazanırsın yine hata...
50 yaşında adamlar Mehmet Ali Erbil gibilere telefonda yalvarıp yakarıyor bir televizyon, bir buzdolabı için; çok çirkin, ben utanıyorum onların yerine. Bu tür yarışmalar insanları bir günde köşeyi dönme planları yapmaya yönlendiriyor ayrıca kazanmadan elde edilen parayı meşrulaştırıyor. Bir memur yaşamı boyu çalışıp bir ev alamadan ölürken, 15 tane soruyu doğru yanıtladı diye 500000 Lira kazanıyor kimileri. "Show must go on" elbette, televizyon yapımcılarının zihniyeti bu.
O yarışmalara çıkan insanları aklım, mantığım almıyor. İnsanların psikolojileri bozulmuş durumda. Emeksiz yemek moduna geçti çoğunluk. O tarz programları sevmemde izlememde... İzleyen ve hayatlarını, umutlarını o programlara hatta sadece o programlara da değil, at yarışı, loto, piyango, iddia gibi saçma sapan şans oyunlarına adamış insaları da anlamıyorum, acıyorum...