Olayı akışına bırakmaktır. Yani ekmek buldun ye, yatak buldun uyu, komedyen buldun gül gibi bir felsefe olsa gerek :) tabi konu çocuk olunca işler ters işliyor. Bebek ağladı doyur, uykusu geldi uyut, oyunu geldi oyna gibi :)
adı üstünde yapışık ebeveynlik:) devamlı bebekle birlikte olma.hem gündüz hem gece beraber kucak kucaa olma. kanguru gibi bebeği yanında taşıma. hayatı tamamen bebeğe göre yaşama. neden mantıklı, bir bebeğin en muhtaç olduğu şey sevgi ve yakınlıktır bunuda ancak tensel yakınlıkla verebilirsiniz. böyle bi yakınlık özgüven, güven gibi duyguların çocuk karakterine yerleşmesini sağlıyor. ama günümüzde uzmanların bir kızsmına bakarsanız, çocuğu çatlayıncaya kadar ağlasa bile bırakın kendi kendine uyumayı öğrensin diye nedense ve ne gereği varsa saçma teoriler öneriyolar.bir insan çocuk sahibi olmak istiyosa önce buna gerçekten hazır mı diye kendini tartmalı sonra olmalı.
zaten bi çocuk en fazla bir yıl annesinin kucağını ister, yürüdükten sonra siz istesenizde kucağınızda durmaz....