Gebeliğe son verilmesi taraftarıyım.
Dinimizce uygun olan neyse,yani bebek yanlış hatırlamıyorsam 2 aylıkken ruhu üflenir...
2 aydan öncede sakat olduğu eğer biliniyorsa bence aldırılmalı....
Ama diğer türlüsü cinayettir...
Zaten 2 aydan öncede skat olup olmadığı pek belli olmuyordur herhalde...
Ama illaki de ben aldıracam diyorsanız çinlilerin fetus yediğini biliyorum...
Çocuğunuzun tabakta olmasını istemezsiniz herhalde..:(
ben kesinlikle bebeği aldırma taraftarıyım çünkü sonuçta bile bile lades diyorsunuz,bence o doğacak çoçuğun hayatını mahvetmeye deymez hem anne hemde bebek ömür boyu sıkıntı çeker
Benim dediğim de de ömründen sonra çekersin(Diğer Tarafta...)
kaderime razı olurum.
bilim şu anda yumurtanın döllendiği andan itibaren bi canlı olduğunu söylemekte. yani ister 2 aydan önce ister sonra bebeğinizi öldürün, doğmuş bebeğinizi öldürmekten farkı yok. sadece gözünüz görmüyo öldürürken...
gebeliğe son verilmelidir.Artık günümüzde tıp o kadar geliştiki herşeyi erkenden öğrenebiliyor ve müdahale etme şansınız oluyor.Çocuğu doğurmak hem o ufak bebeğin,hemde anne -babanın hayatını karartmaktan başka birşey değildir.Yakın bir tanıdığımın hayatında böyle bir çocuğun olması gerçeği yaşanan sıkıntıları,anne babanın çaresizliği inanın ömür boyu çekilebilecek birşey değil.Bunu yaşayan bilir.
Gebeliği bitiririm diyorsunuz ama gebe olduktan sonra anlayacaksınız ki o sizin yavrunuz, artık bir hayatı var ve içeride hareket ediyor, elini kolunu sallıyor. Canlı olduğunu bildiğiniz bir "varlığı" nasıl öldürebilirsiniz ki?
Şöyle düşünün, çocuğunuz doğum öncesinde turp gibiydi, doğdu, 3 ay geçti, sonra Allah korusun bir kaza,rahatsızlık oldu ve sakat kaldı. Ne yapacaksınız ? Çocuğum ötenazi istedi mi diyeceksiniz? Çocukken olmadı 25 yaşında daha henüz bekarken yatağa bağlı hale geldi, çekin fişini deyip eve gidip Avrupa yakası mı izleyeceksiniz?
Üzüldüm açıkcası bu kadar kürtaj taraftarı olduğunu görünce.
yapacak bişi varsa elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışırım ... ve allah izin verirse ne pahasına olursa olsun o çocuğun dünyaya gelmesini sağlarım.
Ben de Hatice Hanım gibi kaderime razı olurum...
İşin açıkçası bana göre,anne karnındasakat olduğu gözüken evladını aldırmak isteyen insanların çoğu evladın vereceği ağırlıktan korkuyor,anneye ömür boyu bağımlı bir evlat olarak düşünüyor..ha nefes alırken öldürmüşsün yada anne karnında sen görmeden ölümüne neden olmuşsun farketmez...O evladın acı çekip çekmeyeceğini kimse bilemez.
Ben ortaokuldayken okul bünyesinde otistik çocuklar özel bir sınıfta eğitiliyorlardı.tenefüslerde arkadaşlarla gözümüze takılırlardı her zaman.o kendini bile kontrol edemeyen çocukların annelerini bir öpüp kucaklayışları,bir yanaklarını tutuşları vardı,bir ömre bedel.aklımdan gitmez kesinlikle.
Allah kimseye çekemeyeceği yükü vermez...
Kesinlikle aldırmam ama kaderime razı gelirim tarzı ifadeleri de pek hoş bulduğumu söyleyemem açıkçası...O benim evladımsa eğer canımdan bir parçaysa onu yük olarak görmem asla...elbette zor olacaktır ama onu gerçekten seviyorsam ''kötü talihim,kör bahtım'' şeklinde düşünmek de çocuk için ayrı bir üzüntü oluşturacaktır...her ne kadar ben ona bunu hissettirmem desenizde o anlayacaktır ve kendinden de nefret edecektir bu sebepten dolayı...
Ama cevapları okudum da...yazık...gerçekten çok yazık...sakat insanların doğmaya hakkı yok mu gibi bir soru geliyor insanın aklına bu cevapları görünce...